❤ CHANNUNEO ALL THE WAY

Title : Get well soon

Author : zideway

Pairing : Hwang Chansung x Lee Junho

▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄

“โอ๊ยยย ปวดท้องงงงงอ่า”

บนเตียงสีขาวสะอาด มีคนตัวใหญ่ร้องโอดโอยเสียงหลง มือเรียวยกขึ้นกุมท้องพลางเหล่มองกลุ่มคนที่เพิ่งเดินเข้าห้องพักคนไข้มา

“ไม่ต้องรีบร้องสำออย จุนโฮยังไม่มา เดี๋ยวตามมาทีหลัง”

พี่คนโตสุดที่กำลังทิ้งน้ำหนักลงบนไม้เท้าเพื่อดันร่างให้เข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วยอย่างเชื่องช้า เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน

พี่จุนซูเป็นคนที่รู้มากที่สุด รู้เยอะที่สุด และรู้ทันผมตลอด .. เบื่อชะมัดเลย

“....”

น้องเล็กที่โดนอ่านความคิดเลิกแสดงละครตบตาแทบจะทันที อาการปวดท้องจะเป็นจะตายเมื่อครู่หายไปสิ้นเมื่อรู้ว่าคนที่เขารอยังไม่มา ใบหน้าเหยเกถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเอาแต่ใจ

“ไม่ต้องมาทำหน้ามุ่ยเลยไอตัวดี กินจนได้เรื่อง .. อะนี่ พี่เอาของเยี่ยมมาฝาก”

พี่ชายหน้าหล่อเอ่ยขึ้น ก่อนจะวางกระเช้าของเยี่ยมไว้ที่โต๊ะสีขาวข้าง ๆ เตียง แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ อูยองที่โซฟาตัวยาวไม่ห่างจากเตียงนัก

“ถ้าจะมาซ้ำเติมล่ะก็ กลับไปเลย  ฮึ ..”

ชานซองย่นจมูกทำเสียงฟึดฟัด ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง มือใหญ่กระตุกผ้าห่มผืนบางมาคลุมใบหน้าจนเหลือแค่ดวงตาคมที่แฝงความอิดโรยไว้เล็กน้อย

“ไอนี่ งอนเป็นตุ๊ดไปได้”

เสียงของอูยองดังขึ้นแขวะเบา ๆ ทำเอาชานซองหันควับไปมองตาเขียวปั้ด

ใครตุ๊ดวะ เดี๊ยะ ถ้าไม่ได้ป่วยอยู่นี่ ชานซองจะกระชากเสื้อเปิดซิกแพคให้ดูเลย ตุ๊ดที่ไหนมีซิกแพควะ .. อิธ่อ !

“แล้วจุนโฮไปไหนเนี่ย ทำไมยังไม่มาอีก”

 ชานซองมองนาฬิกาติดผนังด้วยใบหน้าหงอย ๆ  นี่มันก็เย็นแล้วนะ ทำไมยังไม่เสร็จงานอีก ..

จุนโฮอ่าาา ..

ผมรอจุนโฮมาครึ่งวันแล้วนะ คิดถึงจะตายอยู่แล้วอะ

“ทำหน้าเหมือนโดนยาเบื่ออยู่ได้ ไม่ดีใจรึไงที่พวกพี่มาเยี่ยมน่ะ”

นิชคุณละสายตาจากหนังสือพิมพ์ตรงหน้า มามองน้องชายขี้เอาแต่ใจ

“ดีใจสิครับ พวกพี่อุตส่าห์เอาเวลาพักผ่อนมาเยี่ยมผม ดีใจจะแย่แล้ว”

“แต่หน้าแกมันสวนทางกับคำพูดมากอะ”

อูยองเหล่มองชานซองด้วยหางตาก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือคำศัพท์ภาษาอังกฤษต่อ

ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ อ่านเข้าไปเถอะหนังสือคำศัพท์น่ะ อ่านให้ตากลายเป็นสีฟ้าไปเลยนะ !

“เห้ยยย พี่จุนซูทำไรอะ !”

ยังไม่ทันที่ชานซองจะได้แหวใส่อูยอง ก็ต้องหันมาโวยวายใส่พี่ชายขาเป๋คนโตที่กำลังเล่นอะไรกุกกัก ๆ อยู่ข้างเตียง

“น้ำเกลือนี่มันหยดช้าเนอะ พี่ปรับให้หยดเร็ว ๆ จะได้หายเร็ว ๆ ไง”

จุนซูแกล้งหมุนคลายสายน้ำเกลือ ให้น้ำเกลือหยดเร็วและถี่ขึ้น

บางครั้งอายุที่มากกว่าก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีสติปัญญามากกว่า ..

“พี่จะบ้ารึไง เดี๋ยวผมก็เค็มตายกันพอดี”

น้องเล็กหน้าเหวอ คว้ามือพี่คนโตมาตี ขาเป๋แล้วยังจะซนอีกโว้ย ..

“ฮ่า ๆๆๆๆๆ ล้อเล่นน่า ใครจะไปแกล้งน้องได้ลง”

จุนซูหัวเราะคิกคักอย่างพอใจก่อนที่จะหมุนสายน้ำเกลือให้เข้าที่อย่างเดิม

ทำเป็นพูดดี ก็เพิ่งทำไปเมื่อกี้ไม่ใช่หรอ =_=

จริง ๆ ผมชักไม่แน่ใจว่าพวกพี่ ๆ มาเยี่ยมผมหรือมาพักผ่อนตากแอร์ฟรี ๆ กันแน่ แต่ละคนดูมีโลกส่วนตัวสูงมาก

พี่คุณก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ไม่สนใจใคร เว้นแต่อูยองที่คอยสะกิดถามเรื่องคำศัพท์ภาษาอังกฤษอยู่เรื่อย ๆ

ส่วนพี่แทค ตั้งแต่มาผมยังไม่เห็นเขาจะพูดอะไรสักคำ มาถึงก็จับจองโซฟาอีกฝั่งเตียง แล้วก็นอนเหยียดขานิ่งมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่ไอคนที่ไม่สมประกอบที่สุด กลับไฮเปอร์ที่สุด ลากไม้เท้าเดินไปนู่น สำรวจนี่ทั่วห้องไปหมด

ช่วยนั่งอยู่เฉย ๆ ได้ไหมเนี่ย ไม่ได้ดูสังขารตัวเองเลยเฮ้ย ..

“เฮ้อ ..”

ชานซองลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะนอนหลับตาอย่างเงียบเชียบ ..

เขาไม่ได้หลับเพียงแต่อยากพักสายตาจากสิ่งรอบตัวที่ดูวุ่นวาย โดยเฉพาะตัววุ่นวายที่มีอาวุธเป็นไม้เท้า .. =_=

สักพักใหญ่เสียงกุกกักรอบตัวของชานซองถูกกลืนหายด้วยความเงียบงัน

พี่ ๆ ของเขากลับไปกันหมดแล้วหรอ ? ..

แต่ช่างเถอะ เพราะตอนนี้เขาเองก็ชักจะง่วงขึ้นมาจริง ๆ ซะแล้ว

….

“อืออ ..”

ชานซองที่นอนหลับไปได้สักพักใหญ่ ส่งเสียงครางเบา ๆ เพราะรู้สึกถึงมือเย็นเฉียบที่มาสัมผัสใบหน้าอุ่นของเขา  มันเป็นสัมผัสที่เขารู้สึกคุ้นเคย ..

แรงกระแทกเบา ๆ จากฝ่ามือกระทบใบหน้า ชานซองเดาว่าอีกฝ่ายคงอยากให้เขาตื่นขึ้นมามองหน้า

แต่ทำไม แรงกระแทกมันชักหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ จนผิวเขาเริ่มเจ็บ ..

เห้ย ! เจ็บ ! =_=^

“ไอหมีไส้เน่า ! ขี้เซาจริง ๆ ตื่นขึ้นมาเซ่ !”

เสียงทุ้มที่คุ้ยเคย คนที่พูดกับเขาแบบนี้มีคนเดียวในโลกเท่านั้น .. อี จุนโฮ

“โอ๊ยยย เจ็บอ่า พอแล้ว ๆ ตื่นแล้วครับ”

มือใหญ่คว้าข้อมือของคนที่ตัวเล็กกว่า เพื่อหยุดการกระทำที่รุนแรงต่อใบหน้าหล่อ ๆ ของตัวเอง

แต่ทว่า ..

“ฮี่ๆ ..”

เสียงหัวเราะกวนประสาทเบื้องล่างแบบนี้ ไม่ใช่เสียงของ อี จุนโฮ ..

แต่เป็นของ ...

“พี่จุนซู !! เล่นอะไรเนี่ยยย อะไร !”

ชานซองปล่อยข้อมือของพี่คนโตทันทีที่มองเห็นใบหน้าจุนซูชัดเจน ..

นี่ผมไปคุ้นเคยกับมือพี่จุนซูตอนไหนว่ะ ฮึ้ยย ..

“ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

พี่ชาย 4 คนในห้องระเบิดหัวเราะกันอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ ชานซองขมวดคิ้ว มองปฏิกิริยาของพี่ ๆ

ขำอะไรกันวะเนี่ย  แล้วเสียงจุนโฮเมื่อกี้มันอะไร ชานซองมั่นใจว่าเขาไม่ได้หูฝาด แล้วทำไมยังไม่กลับไปที่พักกันอีกเนี่ย  ให้ตายเหอะ =_=

“ตื่นแล้วหรอ ชาน”

เสียงของจุนโฮลอดผ่านออกมาจากเครื่องมือสื่อสารขนาดกะทัดรัดในมือของอูยองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จุนซู

“จุนโฮอ่า จุนโฮ นายอยู่ที่ไหนเนี่ย”

“ชั้นยังอยู่ที่โรงยิมอยู่เลย ยังถ่ายไม่เสร็จเลย เหลืออีกนิดนึง เป็นอะไรของนายเนี่ย”

“ถ่ายอะไรนักเนี่ย ดึกดื่นป่านนี้แล้วนะ ! กลับมาแล้วได้ อี จุนโฮ ! นายไม่เป็นห่วงชั้นหรอ ชั้นไม่สบายอยู่นะ”

ชานซองแย่งมือถือมาจากมืออูยอง และกรอกเสียงออดอ้อนส่งกลับไปหาปลายสาย แต่สำหรับพี่ ๆ ที่ยืนฟังอยู่มันน่าหมั่นไส้สิ้นดี -_- ..

“คนไม่สบาย เค้าไม่ตะคอกใส่โทรศัพท์กันหรอกนะ ! ก็บอกว่าทำงานอยู่ อย่าเอาแต่ใจนักสิ ฮวาง ชานซอง !”

“ก็ชั้นไม่สบายอ่า ชั้นต้องการคนดูแล ชั้นต้องกำลังใจนี่ !”

ชานซองเริ่มส่งเสียงงอแงราวกับเด็กเล็ก ๆ จนพี่ ๆ ส่ายหน้าระอา .. 

“กำลังใจเต็มห้องขนาดนั้นยังไม่พออีกรึไงเนี่ย .. อ๊ะ เดี๋ยวชั้นต้องวางแล้วนะ มินโฮเรียกแล้ว อย่างี่เง่านะชานซอง เข้าใจใช่ไหม”

จุนโฮย้ำกับปลายสาย ก่อนจะกดตัดสายไป

“....”

ชานซองได้มองหน้าจอมือถืออย่างซึม ๆ ..

ใช่สิ เขามันงี่เง่า งอแง น่ารำคาญ .. ไม่เหมือน ไอมินโฮ นั่นนี่ เฮอะ !

เขาก็แค่อยากให้จุนโฮมาดูแล มาอยู่ใกล้ ๆ ก็แค่นั้นเอง เขาอยากได้มากไปหรอ ?

ชานซองเป็นคนป่วยก็ต้องมีคนมาคอยให้เขาอ้อนสิ ..  ก็คนมันคิดถึงนี่ มันผิดด้วยรึไง

“เอ่า ชิบหายละ มันเบะแล้วแทค ชานมันเบะแล้ว”

จุนซูสะกิดหนัก ๆ ไปที่ไหล่ของแทคยอน พลางกระซิบกระซาบเบา ๆ

“เออ .. พวกพี่กลับก่อนนะ พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าเลย ดูแลตัวเองดี ๆ นะชานซอง รีบ ๆ หายล่ะ”

แทคยอนแสร้งมองนาฬิกาข้อมือ แล้วเอ่ยลาชานซองอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

พี่ ๆ ที่เหลือก็เอ่ยลาชานซอง และไม่ลืมอวยพรน้องเล็กให้หายเร็ว ๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คนป่วยยิ้มออกเลย

อณูเสียงทุกอณูเงียบหายไป หลังจากสิ้นเสียงบานประตูที่ถูกปิดลง

เวลาแบบนี้ยังต้องมานั่งเหงาอยู่คนเดียวอีก แล้วมันจะรีบ ๆ หายได้ยังไงเล่า !

อากาศข้างนอกก็หนาว อุณหภูมิในหัวใจของเขายิ่งเย็นยะเยียบกว่า

มันน่าน้อยใจนัก ผมคิดว่าจุนโฮจะรีบมาดูแลผมเหมือนครั้งก่อนที่ผมป่วยซะอีก ทั้ง ๆ ที่ นาน ๆ ผมจะป่วยแท้ ๆ  กลับทิ้งผมให้อยู่คนเดียว แล้วยังจะเสียงแข็ง ๆ ของจุนโฮนั่นอีก  ..

ชานซองน้อยใจอะ น้อยใจมาก ๆ ด้วย !

ลำแขนแกร่งที่ถูกยึดติดกับสายน้ำเกลือดึงผ้าห่มขาวสะอาดขึ้นมาห่มกายให้มันหายหนาว

ความน้อยใจมันจุกอยู่ที่อก เขาอยากจะนอนหลับเร็ว ๆ เพื่อให้วัน ๆ นี้ผ่านพ้นไปไว ๆ

ชานซองเกลียดการอยู่คนเดียว เกลียดความเหงา นั่นเป็นเหตุผลที่เขาชอบไปอ้อนใครต่อใครอยู่บ่อย ๆ ..

แต่ในวันนี้ วันที่ร่างกายและจิตใจอ่อนแอ เขากลับต้องอยู่คนเดียว ..

....

“อื้อออออ ..”

ชานซองส่งเสียงครางต่อต้านความเย็นที่แผ่ซ่านเข้าสู่ผิวอุ่น ๆ ของเขา

มือเย็นเยียบเพราะอุณหภูมิต่ำจากแอร์คอนดิชั่นของใครคนหนึ่ง สัมผัส เข้าที่แก้มอิ่ม ของชานซองเบา ๆ

“พอซะทีเถอะน่า แกล้งผมมันสนุกนักรึไง พี่จุนซู ! ไหนว่าจะกลับบ้านไง !”

ชานซองพูดกระแทกเสียงอย่างไม่พอใจ  .. นี่ใจคอพวกพี่ ๆ เขาจะแกล้งเขาไปถึงเมื่อไหร่กัน !

วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะเล่นหรอกนะ !

“ชั้นบอกแล้วไง ว่าอย่างี่เง่า นายไม่เข้าใจที่ชั้นพูดหรอ ฮวาง ชานซอง ..”

สุ้มเสียงที่คุ้ยเคยสำหรับชานซอง เอ่ยทีเล่นทีจริงกับคนป่วยหน้าเหวี่ยงบนเตียง  มันเป็นเสียงของคนที่เขาโหยหาที่สุดในตอนนี้

“จุนโฮ ..”

คิ้วที่เคยขมวดชนกันแทบจะเป็นปม คลายออกอย่างง่ายดาย ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มให้กับคนตรงหน้า

ใบหน้าที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มน่ารักกำลังยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่ทำให้ทุกอย่างบนโลกดูสดชื่นไปหมด ..

“เป็นอะไรไปครับคุณ เมื่อกี้ยังดุอยู่เลย หันมาทำตาเยิ้มอะไรเนี่ยห๊ะ ?”

จุนโฮกล่าวติดตลก นิ้วเรียวยังคงประคองใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า จุนโฮรู้ดีว่าชานซองเหงามากแค่ไหน

แต่แหม .. ถ้าไม่แกล้งคนเอาแต่ใจซะบ้าง ก็จะยิ่งได้ใจไปใหญ่น่ะสิ

เพราะทั้งหมดทั้งมวลเป็นแผนการของจุนโฮทั้งนั้น ทั้งที่แกล้งว่ายังอัดรายการไม่เสร็จแต่จริง ๆ แล้วจุนโฮอัดเสร็จตั้งแต่เย็น ๆ แล้ว เขามานั่งฆ่าเวลารอโทรศัพท์จากอูยองที่ชั้นล่างของโรงพยาบาลอยู่ตั้งนานสองนาน กว่าจะได้ขึ้นมานี่ก็ปาเข้าไปหลายชั่วโมง อยากจะแกล้งคนก็ต้องลงทุนหน่อยสิเนอะ :’P

“ไหนว่าอัดรายการยังไม่เสร็จไงล่ะ แล้วหนีงานมาหาชั้นรึไง คนที่เห็นงานเป็นที่หนึ่งเสมอ อย่างนายน่ะ !”

แม้ชานซองจะคิดถึงคนตรงหน้ามากแค่ไหน แต่ชานซองยังไงก็เป็นชานซองวันยันค่ำ ของอนหน่อยเหอะ !

“ไอเด็กไม่รู้จักโต ก็มาหาแล้วนี่ไง ยังจะงอนอะไรอีกล่ะเนี่ย .. หรือนายอยากให้ชั้นกลับไปก็ได้นะ”

ใช่แล้ว ฮวาง ชานซอง ยังไงก็คือ ฮวาง ชานซอง ..

เป็นผู้ชายขี้งอน ที่งอน อี จุนโฮได้แค่ไม่ถึง 5 นาทีหรอก

“ไม่เอาาาาาาาอะะะะ ! ชั้นไม่ให้นายไปหรอก มาหาชั้นแล้ว ยังจะทิ้งชั้นไปอีกหรอ ไม่เอานะะะ !”

ชานซองดึงคนตัวเล็กกว่ามาสวมกอดอย่างไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัวทัน

นี่ขนาดป่วยแรงยังเหลือเยอะขนาดนี้เลยหรอเนี่ย  ..

เพราะสู้แรงคนป่วยไม่ได้ จุนโฮก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

ว่าแต่ จะกอดอีกนานไหมเนี่ย ..

“เฮ้ !ปล่อยได้แล้ว ชานซอง มันอึดอัดนะ”

“อึดอัด หรือ เขินกันแน่”

“ไอบ้า ปล่อยได้แล้ว !”

แก้มขาว ๆ ที่แต้มด้วยสีแดงจาง ๆ ของจุนโฮทำให้ ชานซองยิ้มกว้างด้วยความพอใจ และค่อย ๆ คลายอ้อมกอดอย่างช้า ๆ 

“นูนออ่า ชั้นปวดท้องมากเลย”

มาแล้วไง เรียกชื่อเล่นแบบนี้ .. ชานซองเริ่มอ้อนเขาอีกแล้ว

“ปวดตรงไหนล่ะ ?”

จุนโฮหรี่ตามองคนสำออยตรงหน้า อย่างรู้ทัน

“ปวดตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้อะ ปวดไปหมดทั้งตัวเลย”

ชานซองชี้บอกมั่วไปหมด ไม่รู้จะปวดตรงไหนดี ก็ตอนนี้เขาไม่ได้ปวดท้องนี่นา ก็แค่อยากอ้อนคนตัวเล็กเท่านั้นแหละ เอาเป็นว่าปวดมันทั้งตัวเลยแล้วกัน ดูน่าสงสารดี

“อ๋อหรอ ? แล้วจะให้ชั้นทำยังไงล่ะ ?”

แกล้งถามไปอย่างนั้นแหละ คนอย่าง อี จุนโฮไมได้โง่นะว้อย !

“ก็ถ้าสมมตินูนอเจ็บตรงแก้ม ชั้นก็จะทำแบบนี้ ..”

ทันทีที่พูดจบ คนตัวโตที่ขี้งอน ขี้แง แถมยังชอบฉวยโอกาส ใช้ท่อนแขนยาวออกแรกดึงคนตรงหน้าเบา ๆ ให้ลำตัวมาชิดกันมากกว่าเดิม  ริมฝีปากนิ่มกดเบา ๆ ลงตรงแก้มของจุนโฮอย่างอ่อนโยน แล้วถอนกลีบปากออกอย่างเชื่องช้า

อี จุนโฮไม่ได้โง่  ..

แต่แค่ไม่เคยตามเล่ห์เหลี่ยมของไอหล่อตรงหน้า ทันเท่านั้นเอง !

“แล้วทีนี้ ถ้าชั้นเจ็บตรงปาก นูนอต้องทำยังไงล่ะ ? ไหนบอกมาซิ”

ใบหน้าหล่อเหลาเอียงคอถามอย่างคนที่เหนือกว่า .. ชานซองกำลังคุมเกมส์นี้อยู่

แววตาน่ารักแบบเด็ก ๆ หายไปสิ้น และถูกแทนที่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของชายหนุ่มที่กำลังมองคนรัก ..

“ว่าไงล่ะ ..”

คนใจร้อนคะยั้นคะยอจะเอาคำตอบท่าเดียว ในขณะที่คนถูกถามยังคงยืนนิ่งเพราะทำอะไรไม่ถูก

นี่เขาคิดผิดหรือเปล่าที่ไปแกล้งชานซอง จนต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้ ..

“ถ้านูนอไม่ยอมตอบ ชั้นจะเฉลยแล้วนะ ..”

กลีบปากแดงช่างดูหิวโหยไออุ่นจากริมฝีปากนุ่มของอีกฝ่ายเสียเหลือเกิน ใบหน้าของทั้งสองที่เคลื่อนเข้าหากันอย่างค่อยเป็นค่อยไป ยิ่งใกล้กันมากเท่าใด ก็ยิ่งรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นของอีกฝ่ายมากเท่านั้น ..

ริมฝีปากของทั้งคู่เข้าใกล้กันจนแทบจะประกบกันอยู่แล้ว ..

หากแต่ ..

“โอ๊ยยย !”

เสียงแปลกปลอมดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง .. เป็นเสียงที่ช่างคุ้นหูทั้งสองเสียเหลือเกิน

แน่นอนว่าทั้งชานซองและจุนโฮต่างผงะออกจากกันอย่างอัตโนมัติ ..

จุนโฮถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ดูเหมือนชานซองจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักกับเสียงแปลกปลอมที่เข้ามาขัดจังหวะดี ๆ ของเขาซะได้ !

“แหะ ..”

คนที่ไม่ได้รับเชิญ ส่งเสียงหัวเราะแห้ง ๆ ให้กับทั้งสอง

“อูยอง ? นายไปทำอะไรตรงนั้นน่ะ”

คิ้วหนาของจุนโฮขมวดเข้าหากัน มองเพื่อนร่วมวงอย่างไม่เข้าใจ

“ไม่ได้มีแค่ชั้นคนเดียวซะหน่อย นี่อยู่กันครบหมดเลยนะ !”

อูยองเลิ่กลั่กแก้ตัวอย่างลุกลี้ลุกลน และเดินไปลากคอพวกที่เหลือมายืนเรียงหน้ากระดาน

“จริง ๆ ก็อยากจะกลับนานแล้วแหละ แต่จุนซูอะสิ บอกว่าอยากจะอยู่ดูอีกหน่อย”

เกิดการโยนขี้ใส่กันอย่างกะทันหัน .. แน่นอนนี่คือนิสัยของ อ๊ก แทคยอน

“แหมมม.. ชั้นก็แค่อยากถ่ายวีดีโอเก็บไว้ดูเล่นแค่นั้นเอ๊งงงง”

เขาว่ากันว่าคนขึ้นเสียงสูงมักจะพูดโกหก  และจุนซูก็กำลังโกหก .. เขาถ่ายวีดีโอไว้แบล็คเมล์ต่างหากล่ะ

“พี่จุนซู !!!”

สองเสียงของผู้เสียหายในคดีแอบถ่ายส่งเสียงประสาน อาฆาตแค้นให้กับพี่ชายตัวดี ถ้าวันนี้เขาลบภาพในกล้องวีดีโอของพี่จุนซูไม่ได้ อย่าเรียกเขาว่า อี จุนโฮ เลย !

คิม จุนซู .. ผู้ชายคนนี้ไว้ใจไม่ได้จริง ๆ .. =_=

* TALK :'3

สาบานว่ามันคือ one shot 55555555555555  แต่จริง ๆ มันก็ไม่ยาวนะ :' D
เรื่องนี้คาแรคเตอร์ชานมันขี้แง ขี้งอน ขี้อ้อนสุด ๆ เราชอบชานที่รู้จักอ้อนแบบน่ารัก ๆ แบบนี้
มันให้ความรู้สึก มุ้งมิ้งสุด ๆ ฮ่าาาาาาาาาาาาา

จริง ๆ แทนที่จะเป็น วันชอทของชานโฮ ดูเหมือน คิม จุนซูจะมาแย่งซีนตลอด 555555555555
ช่วงนี้เค้ามาแรงจริงไรจริง ให้เค้าหน่อยเหอะเนาะ  พี่เป๋เด็กแนวของเรา

นี่เป็นฟิคเรื่องแรกสำหรับชานนูนอเลยค่ะ ปกติถนัดอ่านมากกว่าแต่ง
แต่รอแล้วรออีกก็ไม่มีใครแต่งตอนชานป่วยแล้วอ้อนจุนโฮให้อ่านซะที แต่งเองแม่มเลย !
5555555555555555555555

ฝากด้วยค่ะ :')

☆. ขอบคุณทุกคอมเม้นท์เลยค่ะ บางคนเม้นท์ยาวมากจะเท่าฟิคเราอยู่แล้ว ฮ่า ๆๆๆๆ
ขอบคุณพี่จ๋าที่มาเจิมฟิคเค้าด้วย (*กอด)
ขอบคุณมาก ๆ จริง ๆ กำลังใจพุ่งปรี๊ด X'D