[OS] Get well soon

posted on 26 May 2010 18:42 by channuneo in shortfiction

Title : Get well soon

Author : zideway

Pairing : Hwang Chansung x Lee Junho

▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄

 

                          

โอ๊ยยย ปวดท้องงงงงอ่า

บนเตียงสีขาวสะอาด มีคนตัวใหญ่ร้องโอดโอยเสียงหลง มือเรียวยกขึ้นกุมท้องพลางเหล่มองกลุ่มคนที่เพิ่งเดินเข้าห้องพักคนไข้มา

 

ไม่ต้องรีบร้องสำออย จุนโฮยังไม่มา เดี๋ยวตามมาทีหลัง

พี่คนโตสุดที่กำลังทิ้งน้ำหนักลงบนไม้เท้าเพื่อดันร่างให้เข้ามาใกล้เตียงผู้ป่วยอย่างเชื่องช้า เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน

พี่จุนซูเป็นคนที่รู้มากที่สุด รู้เยอะที่สุด และรู้ทันผมตลอด .. เบื่อชะมัดเลย

 

....

น้องเล็กที่โดนอ่านความคิดเลิกแสดงละครตบตาแทบจะทันที อาการปวดท้องจะเป็นจะตายเมื่อครู่หายไปสิ้นเมื่อรู้ว่าคนที่เขารอยังไม่มา ใบหน้าเหยเกถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเอาแต่ใจ

 

ไม่ต้องมาทำหน้ามุ่ยเลยไอตัวดี กินจนได้เรื่อง .. อะนี่ พี่เอาของเยี่ยมมาฝาก

พี่ชายหน้าหล่อเอ่ยขึ้น ก่อนจะวางกระเช้าของเยี่ยมไว้ที่โต๊ะสีขาวข้าง ๆ เตียง แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ อูยองที่โซฟาตัวยาวไม่ห่างจากเตียงนัก

 

ถ้าจะมาซ้ำเติมล่ะก็ กลับไปเลย  ฮึ ..

ชานซองย่นจมูกทำเสียงฟึดฟัด ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง มือใหญ่กระตุกผ้าห่มผืนบางมาคลุมใบหน้าจนเหลือแค่ดวงตาคมที่แฝงความอิดโรยไว้เล็กน้อย

 

ไอนี่ งอนเป็นตุ๊ดไปได้

เสียงของอูยองดังขึ้นแขวะเบา ๆ ทำเอาชานซองหันควับไปมองตาเขียวปั้ด

ใครตุ๊ดวะ เดี๊ยะ ถ้าไม่ได้ป่วยอยู่นี่ ชานซองจะกระชากเสื้อเปิดซิกแพคให้ดูเลย ตุ๊ดที่ไหนมีซิกแพควะ .. อิธ่อ !

 

แล้วจุนโฮไปไหนเนี่ย ทำไมยังไม่มาอีก

 ชานซองมองนาฬิกาติดผนังด้วยใบหน้าหงอย ๆ  นี่มันก็เย็นแล้วนะ ทำไมยังไม่เสร็จงานอีก ..

จุนโฮอ่าาา ..

ผมรอจุนโฮมาครึ่งวันแล้วนะ คิดถึงจะตายอยู่แล้วอะ

 

ทำหน้าเหมือนโดนยาเบื่ออยู่ได้ ไม่ดีใจรึไงที่พวกพี่มาเยี่ยมน่ะ

นิชคุณละสายตาจากหนังสือพิมพ์ตรงหน้า มามองน้องชายขี้เอาแต่ใจ

 

ดีใจสิครับ พวกพี่อุตส่าห์เอาเวลาพักผ่อนมาเยี่ยมผม ดีใจจะแย่แล้ว

 

แต่หน้าแกมันสวนทางกับคำพูดมากอะ

อูยองเหล่มองชานซองด้วยหางตาก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือคำศัพท์ภาษาอังกฤษต่อ

ไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอกนะ อ่านเข้าไปเถอะหนังสือคำศัพท์น่ะ อ่านให้ตากลายเป็นสีฟ้าไปเลยนะ !

 

เห้ยยย พี่จุนซูทำไรอะ !”

ยังไม่ทันที่ชานซองจะได้แหวใส่อูยอง ก็ต้องหันมาโวยวายใส่พี่ชายขาเป๋คนโตที่กำลังเล่นอะไรกุกกัก ๆ อยู่ข้างเตียง

 

น้ำเกลือนี่มันหยดช้าเนอะ พี่ปรับให้หยดเร็ว ๆ จะได้หายเร็ว ๆ ไง

จุนซูแกล้งหมุนคลายสายน้ำเกลือ ให้น้ำเกลือหยดเร็วและถี่ขึ้น

บางครั้งอายุที่มากกว่าก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีสติปัญญามากกว่า ..

 

พี่จะบ้ารึไง เดี๋ยวผมก็เค็มตายกันพอดี

น้องเล็กหน้าเหวอ คว้ามือพี่คนโตมาตี ขาเป๋แล้วยังจะซนอีกโว้ย ..

 

ฮ่า ๆๆๆๆๆ ล้อเล่นน่า ใครจะไปแกล้งน้องได้ลง

จุนซูหัวเราะคิกคักอย่างพอใจก่อนที่จะหมุนสายน้ำเกลือให้เข้าที่อย่างเดิม

ทำเป็นพูดดี ก็เพิ่งทำไปเมื่อกี้ไม่ใช่หรอ =_=

 

จริง ๆ ผมชักไม่แน่ใจว่าพวกพี่ ๆ มาเยี่ยมผมหรือมาพักผ่อนตากแอร์ฟรี ๆ กันแน่ แต่ละคนดูมีโลกส่วนตัวสูงมาก

พี่คุณก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ไม่สนใจใคร เว้นแต่อูยองที่คอยสะกิดถามเรื่องคำศัพท์ภาษาอังกฤษอยู่เรื่อย ๆ

ส่วนพี่แทค ตั้งแต่มาผมยังไม่เห็นเขาจะพูดอะไรสักคำ มาถึงก็จับจองโซฟาอีกฝั่งเตียง แล้วก็นอนเหยียดขานิ่งมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่ไอคนที่ไม่สมประกอบที่สุด กลับไฮเปอร์ที่สุด ลากไม้เท้าเดินไปนู่น สำรวจนี่ทั่วห้องไปหมด

ช่วยนั่งอยู่เฉย ๆ ได้ไหมเนี่ย ไม่ได้ดูสังขารตัวเองเลยเฮ้ย ..

 

เฮ้อ ..

ชานซองลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะนอนหลับตาอย่างเงียบเชียบ ..

เขาไม่ได้หลับเพียงแต่อยากพักสายตาจากสิ่งรอบตัวที่ดูวุ่นวาย โดยเฉพาะตัววุ่นวายที่มีอาวุธเป็นไม้เท้า .. =_=

 

สักพักใหญ่เสียงกุกกักรอบตัวของชานซองถูกกลืนหายด้วยความเงียบงัน

พี่ ๆ ของเขากลับไปกันหมดแล้วหรอ ? ..

แต่ช่างเถอะ เพราะตอนนี้เขาเองก็ชักจะง่วงขึ้นมาจริง ๆ ซะแล้ว

 

 

 

….

 

 

 

อืออ ..

ชานซองที่นอนหลับไปได้สักพักใหญ่ ส่งเสียงครางเบา ๆ เพราะรู้สึกถึงมือเย็นเฉียบที่มาสัมผัสใบหน้าอุ่นของเขา  มันเป็นสัมผัสที่เขารู้สึกคุ้นเคย ..

แรงกระแทกเบา ๆ จากฝ่ามือกระทบใบหน้า ชานซองเดาว่าอีกฝ่ายคงอยากให้เขาตื่นขึ้นมามองหน้า

แต่ทำไม แรงกระแทกมันชักหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ จนผิวเขาเริ่มเจ็บ ..

 

เห้ย ! เจ็บ ! =_=^

 

ไอหมีไส้เน่า ! ขี้เซาจริง ๆ ตื่นขึ้นมาเซ่ !”

เสียงทุ้มที่คุ้ยเคย คนที่พูดกับเขาแบบนี้มีคนเดียวในโลกเท่านั้น .. อี จุนโฮ

 

โอ๊ยยย เจ็บอ่า พอแล้ว ๆ ตื่นแล้วครับ

มือใหญ่คว้าข้อมือของคนที่ตัวเล็กกว่า เพื่อหยุดการกระทำที่รุนแรงต่อใบหน้าหล่อ ๆ ของตัวเอง

แต่ทว่า ..

 

ฮี่ๆ ..

เสียงหัวเราะกวนประสาทเบื้องล่างแบบนี้ ไม่ใช่เสียงของ อี จุนโฮ ..

แต่เป็นของ ...

 

พี่จุนซู !! เล่นอะไรเนี่ยยย อะไร !”

ชานซองปล่อยข้อมือของพี่คนโตทันทีที่มองเห็นใบหน้าจุนซูชัดเจน ..

นี่ผมไปคุ้นเคยกับมือพี่จุนซูตอนไหนว่ะ ฮึ้ยย ..

 

ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

พี่ชาย 4 คนในห้องระเบิดหัวเราะกันอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ ชานซองขมวดคิ้ว มองปฏิกิริยาของพี่ ๆ

ขำอะไรกันวะเนี่ย  แล้วเสียงจุนโฮเมื่อกี้มันอะไร ชานซองมั่นใจว่าเขาไม่ได้หูฝาด แล้วทำไมยังไม่กลับไปที่พักกันอีกเนี่ย  ให้ตายเหอะ =_=

 

ตื่นแล้วหรอ ชาน

เสียงของจุนโฮลอดผ่านออกมาจากเครื่องมือสื่อสารขนาดกะทัดรัดในมือของอูยองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จุนซู

 

จุนโฮอ่า จุนโฮ นายอยู่ที่ไหนเนี่ย

 

ชั้นยังอยู่ที่โรงยิมอยู่เลย ยังถ่ายไม่เสร็จเลย เหลืออีกนิดนึง เป็นอะไรของนายเนี่ย

 

ถ่ายอะไรนักเนี่ย ดึกดื่นป่านนี้แล้วนะ ! กลับมาแล้วได้ อี จุนโฮ ! นายไม่เป็นห่วงชั้นหรอ ชั้นไม่สบายอยู่นะ

ชานซองแย่งมือถือมาจากมืออูยอง และกรอกเสียงออดอ้อนส่งกลับไปหาปลายสาย แต่สำหรับพี่ ๆ ที่ยืนฟังอยู่มันน่าหมั่นไส้สิ้นดี -_- ..

 

คนไม่สบาย เค้าไม่ตะคอกใส่โทรศัพท์กันหรอกนะ ! ก็บอกว่าทำงานอยู่ อย่าเอาแต่ใจนักสิ ฮวาง ชานซอง !”

 

ก็ชั้นไม่สบายอ่า ชั้นต้องการคนดูแล ชั้นต้องกำลังใจนี่ !”

ชานซองเริ่มส่งเสียงงอแงราวกับเด็กเล็ก ๆ จนพี่ ๆ ส่ายหน้าระอา .. 

 

กำลังใจเต็มห้องขนาดนั้นยังไม่พออีกรึไงเนี่ย .. อ๊ะ เดี๋ยวชั้นต้องวางแล้วนะ มินโฮเรียกแล้ว อย่างี่เง่านะชานซอง เข้าใจใช่ไหม

จุนโฮย้ำกับปลายสาย ก่อนจะกดตัดสายไป

 

....

ชานซองได้มองหน้าจอมือถืออย่างซึม ๆ ..

ใช่สิ เขามันงี่เง่า งอแง น่ารำคาญ .. ไม่เหมือน ไอมินโฮ นั่นนี่ เฮอะ !

เขาก็แค่อยากให้จุนโฮมาดูแล มาอยู่ใกล้ ๆ ก็แค่นั้นเอง เขาอยากได้มากไปหรอ ?

ชานซองเป็นคนป่วยก็ต้องมีคนมาคอยให้เขาอ้อนสิ ..  ก็คนมันคิดถึงนี่ มันผิดด้วยรึไง

 

เอ่า ชิบหายละ มันเบะแล้วแทค ชานมันเบะแล้ว

จุนซูสะกิดหนัก ๆ ไปที่ไหล่ของแทคยอน พลางกระซิบกระซาบเบา ๆ

 

เออ .. พวกพี่กลับก่อนนะ พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าเลย ดูแลตัวเองดี ๆ นะชานซอง รีบ ๆ หายล่ะ

แทคยอนแสร้งมองนาฬิกาข้อมือ แล้วเอ่ยลาชานซองอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

 

พี่ ๆ ที่เหลือก็เอ่ยลาชานซอง และไม่ลืมอวยพรน้องเล็กให้หายเร็ว ๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้คนป่วยยิ้มออกเลย

อณูเสียงทุกอณูเงียบหายไป หลังจากสิ้นเสียงบานประตูที่ถูกปิดลง